Carl Warnstorf

Carl Friedrich Warnstorf urodził się 2 grudnia 1837 roku w Lubsku, a zmarł 28 lutego 1921 roku w Berlin-Friedenau. Był niemieckim botanikiem i briologiem, zajmującym się głównie mszakami. Był synem szewca i ukończył seminarium nauczycielskie w Neuzelle. W 1861 roku ożenił się z Emilie Hübler i rozpoczął pracę jako nauczyciel w Choszcznie. Od 1867 roku uczył w Neuruppin. Ze względu na ograniczone środki finansowe badał przede wszystkim florę okolic, w których mieszkał. W 1906 roku przeszedł na emeryturę i przeprowadził się w okolice Berlina, a w 1917 roku otrzymał tytuł profesora.

Warnstorf prowadził badania nad florą Pomorza i Brandenburgii. Opublikował między innymi prace dotyczące mszaków oraz torfowców, w tym światową monografię Sphagnologia universalis z 1911 roku, obejmującą 342 gatunki. Opisał rodzaj błotniszek Helodium i podniósł fałdownik Rhytidiadelphus do rangi rodzaju. Opisał również nowe gatunki, przede wszystkim z rodzaju Sphagnum. Większa część jego zielnika, przechowywanego w Berlinie i Budapeszcie, została zniszczona podczas II wojny światowej. Zachował się zielnik podręczny. Jego nazwiskiem nazwano rodzaj mchów Warnstorfia oraz torfowiec Warnstorfa.

Na podstawie artykułu „Carl Warnstorf” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.